ZAMAN BİR ÇOCUKMUŞ, DENİZ KENARINDA DENİZ KABUKLARIYLA OYNAYAN.

abbasağaya düşürdüm yolumu bugün.
havamda değilsem geçmiyorum oradan.
ruhunu bozmamak için.
o kadar yeni gibi ki dans ede ede geçtiğimi anlattığım yazı.
o kadar yeni ki erguvanın pembesinin ayağıma halı ıhlamurun taze kokusunun burnuma şenlik olduğunu duyumsadığım an ve bunu anlattığım yazı.
ürktüm bir an çürümeye yüz tutan yaprakları yerde görünce.
zaman ezdi yine beni bildiğin.
ve manasız bir iş kolunun üyeleri olarak sonbaharda parklarda düşen yaprakları süpüren işçileri görünce çok güldüm.
onlarda kabul etmiş çaresizliklerini, düzensiz bir sallama ritmi tutturmuşlar süpürgelerine zaten.
öylesine vakit öldürüyorlar, maaşlarını hakketme rolü yapıyorlar.
biz gibi zaten.
düşen yapraklardan daha yavaş kalan yaşam ritmimizle zamanı yakaladığımızı sanan avanaklarız biz.
öyleyiz.
haydi kahkaha atalım.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: