KARDEŞİMSİN HRANT

o öldüğünde sinirden sessiz sessiz ağladım önce.
delik pabuç romantizmi de değildi ağlamamın nedeni.
bir tür kendim için, çocuğumun geleceği için umutsuzluk duymamdı ağlamamın nedeni.
ne de olsa bencildim.

sonra Rakel “çutağım” dedi arkasından, kendi çutağımın öldüğünü hissedip bağıra bağıra ağladım.

sonra birileri onu öldürenin eline bayrağımı verip şeref pozları servis etti medyaya, ağız dolusu küfürler ederek öfkeden ağladım.

sonra başka birileri beyaz bereleri saldı işporta tezgahlarına ve daha başka birileri futbol maçlarında bayrak etti o bereleri, bu sefer umutsuzluktan ağladım.

başka birileri “faşizme inat kardeşimsin hrant” diyerek uğurladı onu, salak bir umuda bağlanarak sevinçten ağladım.

sonra…
sonra neler oldu biliniyor işte.
biri kuşu tuttu
biri kuşu pişirdi
biri kuşu yedi
biri de bütün bunları örtbas edip, afiyet olsun dedi.

sonra siz bizim mahkemeleştirebildiklerimizden misiniz komedisi başladı.

önce onu öldürenin çocuk olduğu söylendi.
orada uyanmalıydık aslında, ama biz iflah olmaz iyimserleriz.
yok canım dedik, tamam, bu hukuki nesnellik gereği. yapacak bir şey yok. ama adalet var.

sonra istenen telefon konuşmalarına ulaşmada güçlükler çıkmaya başladı.
orada uyanmalıydık aslında, ama biz iflah olmaz iyimserleriz.
yok canım dedik, tamam, bu bürokrasinin ayrım gözetmeyen hantallığı.ama adalet var.

sonra bugün oldu işte…
bugün dediler ki, örgüt mörgüt yok.
genç, delikanlı çocuklar işte.
kanları kaynamış, yapmışlar bir hata.
ve işte biz iyimserler bugün yine ağladık. bu sefer kendimize duyduğumuz öfkeyle. küfür kıyamet, salya sümük ve çok yenik.
ama…
ama…
ama…

bu gece derin bir suçluluk duygusuyla ağlıyorum.
elimde olsa kendimi ve kendime benzeyen tüm iyimserleri lime lime doğrayasım var.

vay ölene der benim annem ölüm haberi aldığında.
ne doğruymuş.
vay ölene.

şimdi bütün başka gerekçelerden uzak, sadece ölene ağlıyorum
vay ölene…

bugün bir kardeşimi kaybettiğim için ağlayabiliyorum nihayet.
FAŞİZME İNAT, KARDEŞİMSİN HRANT.